no.100

فکر نمیکردم امسال این موقع به این رسیده باشم که سالروز ورود ما به این کالبد و خاکی شدن، یه اتفاق معمولی باشه ... حس اینکه ما مثل یه رشته علفیم بین هکتارها دشت! اینکه هر کدوم از انبوه ما ممکنه هر لحظه له بشه، باد خمش کنه، بدون اینکه خصومتی در کار باشه! همه چیز، مثبت و منفی، خوب و بد، برای هرکدوممون میتونه اتفاق بیفته.
حس عجیبیه

نه فقط به خاطر اینکه اینطور فکر میکنه

به خاطر این عجیبه، چون هنوزم برام جالب بود که پستِ رُندِ شمارهی 100، دقیقا در این باره صحبت کرد!

منطق، یا تصادف و ذهن منطقساز؟